Secondlife is voor mij een ontsnapping… een ontsnapping uit het realiteit.

Het begon zoals het bij iedereen begon. Nieuwsgierigheid… ja… dat was het… gewoon nieuwsgierig. Op televisie, op de radio in kranten en bladen… overal werd er over Second Life gesproken. Een zogenaamd virtuele wereld, een tweede leven. Sceptisch als ik ben, geloofde ik niet dat mensen er een tweede leven konden leiden. Een leuk spel, interessant, meer niet. Wat was ik naief.

De eerste maand logde ik af en toe in. Ik begreep niet goed wat de bedoeling was. Ik moest nog veel leren en had daar weinig geduld voor. Totdat ik iemand ontmoette. Een Duitser die erg behulpzaam was. Hij was mijn mentor. Voordat ik het wist ontpopte mijn avatar in een ware godin. Ik werd aanbaden door mijn ondergeschikten. Ik leefde mijn onbekende fantasien in volle glorie uit. Ik merkte steeds meer dat mijn eerste leven minder belangrijk voor me werd. Ik kon mijn lichaam van vlees niet vormen zoals ik wou. Ik kon niet in sexy kleren gaan winkelen en een onbekende aanspreken. Ik kon niet vliegen of kopen wat mijn hartje begeerde. In het echte leven was ik verbonden aan echte regels, wetten, normen en waarden. Ik was nooit vrij. Maar in Second Life wel. Ik kon zonder enige beperking zijn wie ik altijd had willen zijn. Anderen respecteerde mij zoals ik was. Ik kreeg vrienden, veel vrienden. Ik ging meer stappen dan ooit te voren. Ik kon dansen en escorten wanneer ik daar zin in had zonder de consequenties. Ik had vrijheid en macht. Iets waar de mens zwak voor is. Iets wat wij allemaal streven. Absolute vrijheid en macht over onze eigen leven en lichaam.

Maar toen kwam de klap. En niet zo’n kleintje ook. Ik kreeg een telefoontje van mijn vriendin. Het was slecht nieuws. Huilend vertelde ze mij dat mijn vriend. MIJN VRIEND GVD, bij haar een nachtje had geslapen. Niet gisteren, niet eergisteren maar een week geleden. Door schuldgevoel kon ze het niet geheim houden. Ze moest het mij vertellen. Ik draaide me om. Mijn vriend zat met zijn onschuldige naieve domme kop voetbal te kijken. Niet beseffend wat mij net was verteld. Ik keek hem aan, met tranen in mijn ogen. Ik hing op. Ik kon het gejank van mijn vriendin niet meer horen. Hij keek mij aan en vroeg heel lief “schat wat is er? wat is er gebeurt? wie was dat?” En toen ontplofte een bom in Gelderland.

En nu, nu zit ik nog steeds in Secondlife. Ik kan het niet loslaten. Het is mijn troost. Ironisch. Een leven, een digitaal leven dat de oorzaker is geweest van zoveel verdriet biedt mij nu ook de troost die ik nodig heb. Ik zit in een cirkel van verlangens en… ‘had ik maars’. Ik heb een keuze gemaakt, de verkeerde. En nu besef ik pas dat ik al de vrijheid en macht had die ik altijd al verlangde van in leven. Elke keuze die ik maak is mijn keuze en heeft zijn eigen gevolgen. Ik ben de baas over mijn leven. Mijn echte en digitale leven.