juli 2006.

Een geschenk uit de hemel of straf vanuit hell? Ik weet het niet. 1 Ding weet ik wel. Ik word genutigd door pixels. Ongestoord en zonder schuld gevoel kan ik toegeven aan mijn verslaving. Nee geen verslaving, ik kan stopppen wanneer ik wil. Passie, dat is het. Ik kan gokken en spelen wanneer ik wil zonder dat ik het zelf ben. Ik ben het ook niet. Het is iemand anders die ik bestuur. Ik win geld, heel veel geld. Geld dat echt is. Geld dat ik verlies maar echt wel terug verdien. Geld dat van mij is. Even inloggen en een beetje investeren, komt zo terug. Ik heb het door, door hoe het moet.

Wat moet ik zeggen? Ik ben 6kg aangekomen sinds ik second life speel. Tijd voor koken heb ik niet echt meer. Ik moet mijn winkeltje runnen en dingen maken en huur betalen. Ik ben meer in second life dan als ik fulltime zou werken. Ik ga denk ik maar een fitnessfiets ofzoiets aan mijn bureau bouwen, kan ik fietsen terwijl ik speel.

Ik maak er nu wel grapjes over. Maar het is natuurlijk niet leuk. Het is mijn eigen DIKKE schuld. Voel mij er ook totaal niet lekker bij maar het sluipt er gewoon in zonder dat je het door hebt. Ja nu, nu ik 6kg ben aangekomen. Gaat er moeilijker vanaf dan dat het eraan komt ben ik bang. Maar soms ben je zo druk bezig dan vergeet je de tijd en dan ga je niet om half 9 koken. Dan maar iets bestellen of in de magnetron doen. Morgen, morgen ga ik het anders doen.

Morgen betsel ik sushi.

Op school word ik gepest en ik ben populair in secondlife.

Niet echt een geheim in SL maar wel in FL. Ik ben zoekende naar een vriendin voor FL. Ik hoop iemand te vinden, een droomvrouw. Dating websites kosten veel geld en SL is gratis. Ik lijk wel gek maar ik kan moeilijk alleen zijn. In FL ben ik niet echt een versierder maar in SL leef ik mij uit en oefen ik voor in de kroeg.

Ik heb in het echt agrorafobie. Dat is straatvrees. Door Second Life leer ik mensen aan te spreken vanuit mijn veilige huis. Ik durf namelijk niet in het echt onbekenden aan te spreken. Ik raak in paniek als ik buiten ben. Ik zit dus altijd opgesloten in mijn huis. Maar SL opent weer deuren voor mij. En als het te eng wordt, kan ik altijd mijn laptop dichtklappen.

Ik ben verslaafd aan Second Life en heb hierdoor mijn baan kwijt geraakt.