Loop jij al jaren met een groot geheim? Lijd je een dubbelleven, of heb je vroeger iets gedaan wat niemand weet?
Wil je eindelijk, na al die jaren, wel eens je verhaal eerlijk vertellen? Wil je in het reine komen met jezelf?
Dan kan dit in een nieuw televisieprogramma. Mail ons jouw verhaal en wellicht ben jij te gast in ons programma!
aanmelden@ctm.eu.com

Hallo,
In het dagelijkse RL leven ben ik een 39 jarige bedrijfsleider van
een grote electronicazaak. Ik zit sinds 4 maanden op SL. Je zou het
mijn geheim kunnen noemen dat ik in SL de vaardigheden en
eigenschappen die ik in RL te veel mis op een rustige, manier probeer
aan te leren.
Mijn collega`s en vrienden en familie weten dat ik me kan gedragen
als een klootzak, maar beseffen niet altijd dat ik daarzelf de
grootste problemen mee heb. Concentratie verlies en stress beperken me
vaak in het zijn wie ik ben en wil zijn. In heb ik de mogelijkheid om
die voor mij persoonlijke eigenschappen aan te pakken. In sl kan ik
welgemeend maar ongeremd en redelijk anoniem mijn verontschuldigingen
aanbieden maar echter ook mijn eigen mening en visie naar voren
brengen, dit heeft er voor gezorgd dat ik in RL al rustiger en
begripvoller wordt bevonden. De reden waarom en hoe ik daar aan
gewerkt heb is een geheim voor al mijn kenissen en collega`s, alleen
mijn echte vrienden weten hoe ik als het ware aan zelfreflectie werk.
Mijn geheim naar iedereen is dat ik meer op sl zit dan ze vermoeden.
Noem het een verslaving, het zij zo maar hoe meer ik SL benader als
een echt leven hoe gemakkelijker ik er afstand van kan nemen. Ik ben
SL gaan zien als een geregelde parttime functie waarbij ik langzaamaan
mijn investering aan het terugverdienen ben. Mijn persoonlijke
financiele problemen zijn door geld uit te geven in SL alleen maar
minder geworden. Beter 50 euro aan SL besteden in 1 maand, dan in 1
weekend 100 euro uit te geven aan nutteloze rondjes bier in een
stamkroeg. In SL durf ik meer mijn ware gezicht te laten zien dan in
RL. de tijd die ik nu aan SL besteed is door het goed in te plannen,
gereduceerd van gemiddeld 8 uur actief per dag, naar 4 uur. SL kan
open staan terwijl ik met een melding in busy modus aangeef dat ik
helaas niet kan reageren, terwijl ik met visite gezellig een kop
koffie drink.

In RL heb ik snel manische of juist depressieve symptomen. In SL kan
ik me daar makkelijker van losmaken. de manier die ik daar in SL voor
gebruik, vertaal ik naar RL, en dat werkt.(voor mij althans)

In SL ben ik de founder en eigenaar van een club en winkelcentrum,en
dit groeit langzaam maar gestaag.
Bouwen en me zelf focusen op een idee, mag ik graag doen als ik me
wat triest voel, als ook het maken en gebruiken van gestures om
anderen te entertainen, om aan dit gevoel te ontsnappen.

Ik gebruik(sinds kort), marketingstrategien die je zo kan downloaden
van internet. Dit is voor mij een goede combinatie van RL werk en SL
bezigheden.

Tevens ben ik een vampier in SL, niet dat ik bloeddorstig ben, maar
de strategien die je gebruikt, lijken erg op strategien die je bewust
danwel onbewust in RL gebruikt.
daarbij heb ik altijd al een fascinatie gevoeld voor de macht en de
aantrekkingskracht die een vampier of ander mythisch wezen heeft op
andere mensen. Inmiddels heb ik op dit moment 25 eigen zielen en 38 in
totaal door aanvulling via mijn minions.

Ik leg mensen tijden het jagen uit dat het voor mij persoonlijk een
spel is waarbij je je een doel kunt stellen of gewoon simpelweg
plezier kunt hebben op clanfeesten en battletoernooien. De
kammeraadschap, anders dan vriendschap, en de mogelijkheid om
vriendschapen te ontwikkelen is groot. De loyaliteit die je voor
iemand durft te tonen is voor mij een goede les ook voor RL.

In RL heb ik denk ik meer geheimen naar andere mensen toe dan in SL,
en ja ik noem avatars ook mensen. Wie denk je dat er de toetsen
indrukt aan de andere kant van dat virtuele pixalicious poppetje, dat
zijn mensen van vlees en bloed. Mischien wel een persoon met een groot
geheim, maar net zoals in RL, zich gedragend zoals hij/zij grotendeels
in RL zou doen. Mischien niet in daden, maar wel in de gedachten
daarachter.

Iedereen is volgens mij vrij om datgene te doen wat hij wil in SL,
als dit volgens normale normen en waarden gaat en je niet persee daar
andere deelgenoot van hoeft te maken is het ok.

Wat me echter verbijsterd is dat ik mensen in SL tegenkom, die
eigenlijk niet in SL zouden mogen zijn, jonger dan 18, te onschuldig
dat ze erzelfs niet bij stilstaan wat ze doen. Als een meisje van 15
zichzelf aan een vent verkoopt voor 10 minuten a 400 linden dollar,
rijst bij mij de vraag of dat wel onschuldig is. Schort er iets aan de
opvoeding van zo iemand.

Iedereen die ik aanneem in mijn club wil ik minimaal op een
onverwacht moment in Voice horen spreken. Doen ze dit niet, pech dan
gaat het grapje niet door. Jongeren die zich bij mijn minion groep
hebben aangesloten en waarvan ik het vermoeden heb dat ze wel heel
veel op SL zitten, raad ik aan het wat rustiger aan te doen, hun eigen
RL leven op het hoogste level te zetten. In voice kun je horen
(althans trachten) of ze het serieus menen.

Een toffe jongen van 21 uit India heeft me bedankt, omdat hij zich
met mijn inmenging in SL op een of andere manier van zijn verlegenheid
heeft verlost. Die persoon zag je in chat en hoorde je daarna zelfs in
voice groeien van zelfvertrouwen. Hij gaf me aan dat hij verslaafd aan
het worden was en zich daarover zorgen maakte. Ik heb hem gebanned van
mijn land en zet hem vrij in tijden waarvan hij zelf aangeeft dat het
goed is. In weekenden komt hij meefeesten en heeft ook al wat vrienden
uit RL meegebracht. Hij heeft er nog wel wat moeite mee om uit SL te
blijven, maar zijn schoolresulteten zijn goed, in zijn vakantie gaat
hij mee meehelpen om huizen te bouwen in SL, makkelijk zo`n technisch
engineer in je minion groep.

Hoe meer ik SL zie als RL en mijn ervaringen en lessen meeneem naar
RL, hoe makkelijker het is om van beiden te genieten en niet weg te
vluchten in een eigen wereldje…
Juist door SL open te stellen en met iedereen in RL bespreekbaar te
maken, maakt het voor mij mogelijk om het los te laten en minder als
verslavend te ervaren, kost soms wat moeite, zekers….

Groetjes…..een discrete anoniempje.
PS: complimentjes als je tot hier hebt gelezen (LOL)

hallo lezers,
ik vindt een (ex-) collega in rl heel erg leuk maar ik heb nooit de
kans genomen om het haar te vertellen EN te vragen of ze ook behoefte
heeft om met mij, mijn hobby second life, te delen.
ik durf het niet, misschien omdat ik een mietje ben en gewoon niet
durf en een excuus zoek om het uit te stellen, zoals dit: “ik was het
vergeten”, “ik heb het druk met andere dingen”

dit is niet de enigste probleem wat er gaande is.

zij is 3 jaar ouder dan mij en ik vraag me af of dit wel ok is.

zij weet half dat ik Second Life speel, maar ook niet meer.

ik kan zeggen dat veel vrouwen mij leuk vinden als o.a. gezelschap
maar toen ik deze jongevrouw voor het eerst ontmoette, was ik
verbijsterd.

het is zelfs zo triest, dat ik zelfs bij dit nummer, Brad Paisley -
She Is Everything
aan haar moet denken.

ik ben nu twee maanden verder, we werken niet meer samen, en ben
sinds kort, steeds sterker aan haar wezen denken.

zij doet haar ding, ik doe mijn ding nu..

..maar toch, ik weet me geen raad.

Ik heb gelogen tegen mijn vriendin dat ik niet op vakantie kan omdat ik ziek ben maar dat is alleen maar een excuus om SL te blijven spelen. We zouden 3 weken naar Gran Canaria gaan. Ik heb nu pas een winkel in SL gemaakt en wil dat goed op gaan zetten. Ik kan gewoon niet 3 weken weg blijven. Ik heb ook geen zin om op vakantie met haar te gaan, blijf liever thuis in SL en vier daar wel vakantie. Zij gaat nu ook niet. Zij heeft medelijden met mij en wil nu in die 3 weken leuke dingen doen als ik beter ben. Nu moet ik dus vol blijven houden dat ik ziek ben. Ik voel me best schuldig want nu mist zij haar vakantie door mij. Ik snap niet dat ze niet met een ander vriendin gaat. Ik heb haar nog proberen over te halen. Het loopt allemaal in de soep nu.

Eerste Nederlandse Second Life boek.

ThatSLife, een praktische gids voor Second Life.
Ik ben vandaag naar Australië gevlogen om met wat vrienden aan het strand te liggen. Ik heb in Rome wat gewinkeld en in de hipste club van New York mijn kunsten vertoond als dj en daarmee 500 dollar verdiend. En jij?
Droom jij van een ander leven? Zonder alle overbodige ballast van het dagelijks bestaan? Welkom in de wereld van Second Life.

Second Life (SL) is geen hype. Geen piramidespel. Geen computerspel. En zeker niet gevaarlijker voor je gezondheid dan de ‘echte’ wereld. Wat is het dan wel? SL is een virtuele wereld die zó levensecht is dat honderdduizenden mensen er vrienden maken, parachutespringen, paardrijden, de liefde bedrijven en naar lieve lust rondvliegen.
De meeste mensen die SL instappen vragen zich al snel af: leuk, maar wat nu? Voor die mensen is dit boek. Alle aspecten van SL komen aan bod. Je leert hoe je een ‘avatar’ kunt maken (je alter ego in SL), de taal en de gewoontes van SL, hoe je geld kunt verdienen (uitgeven gaat vanzelf) en wat de leukste plekken zijn en de beste winkels.
Kortom: dit boek geeft antwoord op alle vragen over Second Life. De zin en de onzin, de voordelen en de nadelen. Nuchter. Eerlijk. Helder. En: prachtig geïllustreerd.

De schrijver, Bob Timroff, informeert al zijn leven lang mensen over internet. Hij publiceert in vakbladen, geeft lezingen, is werkzaam als docent én, net als ik, een enthousiaste bewoner van SL. Hij kent de wereld van Second Life als geen ander – een betere gids om je op weg te helpen zul je niet vinden.

De mogelijkheden in SL zijn net als jouw eigen fantasie: eindeloos. Waar wacht je nog op? Tot ziens in Second Life!

Tekst: Sjaak Bral (LittleJack Lamont)

Link: HowSLife

Ik heb mijn vriendin, omdat ik heel boos op haar was, hard geslagen en heel erg hard geshopt.

Secondlife is voor mij een ontsnapping… een ontsnapping uit het realiteit.

Het begon zoals het bij iedereen begon. Nieuwsgierigheid… ja… dat was het… gewoon nieuwsgierig. Op televisie, op de radio in kranten en bladen… overal werd er over Second Life gesproken. Een zogenaamd virtuele wereld, een tweede leven. Sceptisch als ik ben, geloofde ik niet dat mensen er een tweede leven konden leiden. Een leuk spel, interessant, meer niet. Wat was ik naief.

De eerste maand logde ik af en toe in. Ik begreep niet goed wat de bedoeling was. Ik moest nog veel leren en had daar weinig geduld voor. Totdat ik iemand ontmoette. Een Duitser die erg behulpzaam was. Hij was mijn mentor. Voordat ik het wist ontpopte mijn avatar in een ware godin. Ik werd aanbaden door mijn ondergeschikten. Ik leefde mijn onbekende fantasien in volle glorie uit. Ik merkte steeds meer dat mijn eerste leven minder belangrijk voor me werd. Ik kon mijn lichaam van vlees niet vormen zoals ik wou. Ik kon niet in sexy kleren gaan winkelen en een onbekende aanspreken. Ik kon niet vliegen of kopen wat mijn hartje begeerde. In het echte leven was ik verbonden aan echte regels, wetten, normen en waarden. Ik was nooit vrij. Maar in Second Life wel. Ik kon zonder enige beperking zijn wie ik altijd had willen zijn. Anderen respecteerde mij zoals ik was. Ik kreeg vrienden, veel vrienden. Ik ging meer stappen dan ooit te voren. Ik kon dansen en escorten wanneer ik daar zin in had zonder de consequenties. Ik had vrijheid en macht. Iets waar de mens zwak voor is. Iets wat wij allemaal streven. Absolute vrijheid en macht over onze eigen leven en lichaam.

Maar toen kwam de klap. En niet zo’n kleintje ook. Ik kreeg een telefoontje van mijn vriendin. Het was slecht nieuws. Huilend vertelde ze mij dat mijn vriend. MIJN VRIEND GVD, bij haar een nachtje had geslapen. Niet gisteren, niet eergisteren maar een week geleden. Door schuldgevoel kon ze het niet geheim houden. Ze moest het mij vertellen. Ik draaide me om. Mijn vriend zat met zijn onschuldige naieve domme kop voetbal te kijken. Niet beseffend wat mij net was verteld. Ik keek hem aan, met tranen in mijn ogen. Ik hing op. Ik kon het gejank van mijn vriendin niet meer horen. Hij keek mij aan en vroeg heel lief “schat wat is er? wat is er gebeurt? wie was dat?” En toen ontplofte een bom in Gelderland.

En nu, nu zit ik nog steeds in Secondlife. Ik kan het niet loslaten. Het is mijn troost. Ironisch. Een leven, een digitaal leven dat de oorzaker is geweest van zoveel verdriet biedt mij nu ook de troost die ik nodig heb. Ik zit in een cirkel van verlangens en… ‘had ik maars’. Ik heb een keuze gemaakt, de verkeerde. En nu besef ik pas dat ik al de vrijheid en macht had die ik altijd al verlangde van in leven. Elke keuze die ik maak is mijn keuze en heeft zijn eigen gevolgen. Ik ben de baas over mijn leven. Mijn echte en digitale leven.

Ik was verslaafd, nu niet meer. Ik ben errug gevoelig voor verslaving en ben wel verslaafd geweest op dingen die ik liever niet noem. De gekste dingen. Second Life slokte mij op. Ik deed niets meer in mijn echte leven, mijn eerste leven dus. Dag en nacht achter de computer. Zo erg zelfs dat ik soms gewoon een week niet had gewassen. Mijn tweede leven werd mooier en mijn eerste leven lelijker. Ik had meerdere alts, een club en beheerde hier en daar wat grond. Ik dacht dat ik rijk was. Ik dacht dat die Linden Dollars echte euro’s waren en leefde in een fantasie wereld. Ik heb een jaar verspild van mijn leven en een baan en goede vrienden verloren. Mensen pas alsjeblieft op. Second Life kan een virus zijn, waar je moeilijk van af komt. Vergeet niet je gezondheid, je familie en vrienden. SL is maar een spel en geen leven dat je kan verruilen met je huidige leven. Gelukkig gaat het nu beter met mij. Ik heb nu een eigen bedrijf. Maar ik ben bang gauw weer verslaafd te worden aan iets anders. Nog een laatste raad voor de mensen die denken verliefd te zijn. Het is allemaal nep. Ook al heb je foto’s gekregen van iemand, ook die kunnen fake zijn. Je weet nooit met wie je spreekt en wat die persoon voor geschiedenis heeft. Misschien zit hij wel in de gevangenis te spelen. Of is hij net zoals ik een verslaafde.

Het spijt me maar soms gebruik ik mijn man’s credit card om geld te wisselen in Linden Dollars. Mijn man controleert nooit zijn credit card rekeningen. Maar mocht hij dat doen, ik heb mijn verhaal al klaar. Hij heeft vast wel iets over Second Life gelezen of gehoord maar hij weet niet wat Linden Lab is. Ik kan hem alles wijs maken. Dat ze een bank zijn of een kledingzaak. Ik heb inmiddels een huis, heel veel kleding, skins en animaties gekocht. Ik schat honderden euro’s. Soms voel ik mij wel schuldig hoor maar hij verdient zoveel, hij mist het niet. Ik kan het gewoon niet laten. Dan speel ik weer en dan is de verleiding zo groot! Dan pak ik weer zijn credit card en beloof ik dat het de aller laatste keer is.

Ik kan lekker anoniem zingen. Bluh.