in sl durf ik sexy kleren te dragen die ik in irl nooit durf te dragen. daardoor ben ik toch af en toe stiekem sexy.

Secondlife is voor mij een ontsnapping… een ontsnapping uit het realiteit.

Het begon zoals het bij iedereen begon. Nieuwsgierigheid… ja… dat was het… gewoon nieuwsgierig. Op televisie, op de radio in kranten en bladen… overal werd er over Second Life gesproken. Een zogenaamd virtuele wereld, een tweede leven. Sceptisch als ik ben, geloofde ik niet dat mensen er een tweede leven konden leiden. Een leuk spel, interessant, meer niet. Wat was ik naief.

De eerste maand logde ik af en toe in. Ik begreep niet goed wat de bedoeling was. Ik moest nog veel leren en had daar weinig geduld voor. Totdat ik iemand ontmoette. Een Duitser die erg behulpzaam was. Hij was mijn mentor. Voordat ik het wist ontpopte mijn avatar in een ware godin. Ik werd aanbaden door mijn ondergeschikten. Ik leefde mijn onbekende fantasien in volle glorie uit. Ik merkte steeds meer dat mijn eerste leven minder belangrijk voor me werd. Ik kon mijn lichaam van vlees niet vormen zoals ik wou. Ik kon niet in sexy kleren gaan winkelen en een onbekende aanspreken. Ik kon niet vliegen of kopen wat mijn hartje begeerde. In het echte leven was ik verbonden aan echte regels, wetten, normen en waarden. Ik was nooit vrij. Maar in Second Life wel. Ik kon zonder enige beperking zijn wie ik altijd had willen zijn. Anderen respecteerde mij zoals ik was. Ik kreeg vrienden, veel vrienden. Ik ging meer stappen dan ooit te voren. Ik kon dansen en escorten wanneer ik daar zin in had zonder de consequenties. Ik had vrijheid en macht. Iets waar de mens zwak voor is. Iets wat wij allemaal streven. Absolute vrijheid en macht over onze eigen leven en lichaam.

Maar toen kwam de klap. En niet zo’n kleintje ook. Ik kreeg een telefoontje van mijn vriendin. Het was slecht nieuws. Huilend vertelde ze mij dat mijn vriend. MIJN VRIEND GVD, bij haar een nachtje had geslapen. Niet gisteren, niet eergisteren maar een week geleden. Door schuldgevoel kon ze het niet geheim houden. Ze moest het mij vertellen. Ik draaide me om. Mijn vriend zat met zijn onschuldige naieve domme kop voetbal te kijken. Niet beseffend wat mij net was verteld. Ik keek hem aan, met tranen in mijn ogen. Ik hing op. Ik kon het gejank van mijn vriendin niet meer horen. Hij keek mij aan en vroeg heel lief “schat wat is er? wat is er gebeurt? wie was dat?” En toen ontplofte een bom in Gelderland.

En nu, nu zit ik nog steeds in Secondlife. Ik kan het niet loslaten. Het is mijn troost. Ironisch. Een leven, een digitaal leven dat de oorzaker is geweest van zoveel verdriet biedt mij nu ook de troost die ik nodig heb. Ik zit in een cirkel van verlangens en… ‘had ik maars’. Ik heb een keuze gemaakt, de verkeerde. En nu besef ik pas dat ik al de vrijheid en macht had die ik altijd al verlangde van in leven. Elke keuze die ik maak is mijn keuze en heeft zijn eigen gevolgen. Ik ben de baas over mijn leven. Mijn echte en digitale leven.

ik ben gezoend door de vader van mijn beste vriendin

Jee, wat is dit herkenbaar zeg.
Ik heb een combinatie. Ik ga vreemd en mijn vriend gaat vreemd in Second Life. Maar wij weten het wel van elkaar. Het heeft onze relatie zelfs geholpen. Omdat we anders met elkaar praten. Het hoeft dus niet altijd negatief te zijn. Als je maar eerlijk bent!!!!!!!

Mijn pijn is echt en frontaal,
dat is niet nep of digitaal.
Nogmaals wierp ik een voorzichtige blik,
ik viel letterlijk om van de schrik.
Het was waar… mijn avatar was kaal.

Hoe het kwam dat wist ik niet,
ik had haar voordat ik SL verliet.
Maar nu opeens geen haar op mijn hoofd,
ik ben verdrietig en helemaal verdoofd.
Mijn inventory is leeg en ben mijn haar kwiet!

In paniek naar een winkel gevlogen,
ik voelde mij klote en bedrogen.
Weer moest ik in de portomonee duiken,
en zoeken naar nieuw haar tussen de pruiken.
Die update had niet geholpen, het was gelogen.

Nu heb ik eindelijk weer haar,
maar daarmee is het niet klaar.
Ik heb weer Linden Dollars verspild,
dat is niet wat ik had gewild.
Dus ik steek een vinger op als gebaar.

Ik ben boos en erg verdrietig,
op Linden die mijn haren hebben vernietig.
Op de versplide tijd en mijn gespaarde geld,
ik voel pijn en ben gekweld.
Ben ik niet waardig maar nietig?

Maar mijn 2de leven gaat door,
ik pak mijn muis en ga ervoor.
Ik laat mij niet zomaar weg pesten,
ik ben nu niet meer te kwetsen.
Zei ik, totdat ik mijn haar verloor.

me vriend gaat vreemd in secondlife. tenminste dat denk ik. hij besteed er zoveel aandacht aan. als ik aandacht wil of iets vraag reageert hij soms behoorlijk geirriteert. als ik het hem vraag of hij iemand in secondlife heeft word hij boos en ontkent dat. hoe ik zoiets in me kop haal. maar ik geloof hem niet. vaak als ik wil komen kijken zegt hij ‘dat snap je toch niet’. omdat ik niet echt goed ben op computers. maar ik ben zo nieuwschierig en messchien ook een beetje jaloers. ik haat secondlife. ik ben nu op internet informatie aan ut zoeken. ben er niet zo goed in. maar wat ik lees is wel eng hoor. ik lees dat er dus sex kan enso. en op deze website lees ik over mensen die echt verliefd worden en elkaar ontmoeten. gaat mijn vriend nou vreemd of valt het allemaal mee? als ik meer wist van computers had ik wel een webcam stiekem verstopt ofso. ik hoop dat secondlife een keer kapot gaat en nooit meer terug komt. ik vertrouw ut niet.

Ik was verslaafd, nu niet meer. Ik ben errug gevoelig voor verslaving en ben wel verslaafd geweest op dingen die ik liever niet noem. De gekste dingen. Second Life slokte mij op. Ik deed niets meer in mijn echte leven, mijn eerste leven dus. Dag en nacht achter de computer. Zo erg zelfs dat ik soms gewoon een week niet had gewassen. Mijn tweede leven werd mooier en mijn eerste leven lelijker. Ik had meerdere alts, een club en beheerde hier en daar wat grond. Ik dacht dat ik rijk was. Ik dacht dat die Linden Dollars echte euro’s waren en leefde in een fantasie wereld. Ik heb een jaar verspild van mijn leven en een baan en goede vrienden verloren. Mensen pas alsjeblieft op. Second Life kan een virus zijn, waar je moeilijk van af komt. Vergeet niet je gezondheid, je familie en vrienden. SL is maar een spel en geen leven dat je kan verruilen met je huidige leven. Gelukkig gaat het nu beter met mij. Ik heb nu een eigen bedrijf. Maar ik ben bang gauw weer verslaafd te worden aan iets anders. Nog een laatste raad voor de mensen die denken verliefd te zijn. Het is allemaal nep. Ook al heb je foto’s gekregen van iemand, ook die kunnen fake zijn. Je weet nooit met wie je spreekt en wat die persoon voor geschiedenis heeft. Misschien zit hij wel in de gevangenis te spelen. Of is hij net zoals ik een verslaafde.

Het spijt me maar soms gebruik ik mijn man’s credit card om geld te wisselen in Linden Dollars. Mijn man controleert nooit zijn credit card rekeningen. Maar mocht hij dat doen, ik heb mijn verhaal al klaar. Hij heeft vast wel iets over Second Life gelezen of gehoord maar hij weet niet wat Linden Lab is. Ik kan hem alles wijs maken. Dat ze een bank zijn of een kledingzaak. Ik heb inmiddels een huis, heel veel kleding, skins en animaties gekocht. Ik schat honderden euro’s. Soms voel ik mij wel schuldig hoor maar hij verdient zoveel, hij mist het niet. Ik kan het gewoon niet laten. Dan speel ik weer en dan is de verleiding zo groot! Dan pak ik weer zijn credit card en beloof ik dat het de aller laatste keer is.

sorry, dat ik je voor de gek hield
sorry, dat ik je hart heb vernield
sorry, ik wist niet dat je erin geloofde
sorry, ik begreep niet waarom je je zo uitsloofde
sorry, ik dacht, het is maar een spel
sorry, dacht dat wist je ook wel
sorry, ik ben maar een oude man
sorry, ik was dus niet jouw don juan
sorry, dat ik je hartje heb gebroken
sorry, dat ik tegen je heb gelogen

sorry

zullen we een keer chatten als iemand met mij wil chatten
want k mag het niet maar doe het toch
alleen meiden