Het zal zo medio februari zijn geweest dat ik na een bezoekje aan de Kittens club per toeval ene zekere Guppie tegen het goddelijke virtuele lijf liep. Nou ja, liep…niet lang daarna lagen wel al strelend in elkaars armen met lieve tedere woordjes! Maar ja, zelfs virtuele sex, zonder persoonlijkheid is eigenlijk niets voor mij. Dus kletsten we ondertussen honderduit! En tijdens onze “vrijpartij” kwam ik er al heel snel achter dat achter deze jonge vrouw een geweldige lieve persoonlijkheid zat. Maar ja, nou blijft vertrouwen in Second Life natuurlijk wel een moeilijk iets als je de persoon in kwestie niet eens echt kent, ondertussen al kijkend naar mijn eigen tweede leven als Sammy, waarin ik zelf de skin van een vrouw had aangemeten. Voor de duidelijkheid, ik ben zelf een 100% hetero man en heb in het echt voornamelijk vrouwen- vriendschappen, dit vanwege mijn grote teleurstellingen met soortgenoten! Ik ben trouwens in het echt ook niet gecharmeerd van de vorm van een mannenlichaam en wou in SL gewoon one of the girls zijn, om zo ook sneller en makkelijker in contact te komen met vrouwen. Mij gemaakte keuze was dus niet zo heel erg onlogisch! Maar met mijn daaropvolgende ontmoeting met Guppie wou ik, ondanks het feit dat SL een rollenspel is, haar toch eerlijk opbiechten over mijn real life. Want Guppie zelf is na wat teleurstellingen met mannen veel meer voor vrouwen gaan voelen, net als ik dus. En wonder boven wonder accepteerde ze mijn eerlijkheid wel en was inmiddels ook al op mijn ziel gevallen, en ik natuurlijk ook op die van haar. En we hebben nu zo’n vertrouwde band, en waanzinnige vriendschap, dat we elkaar zelfs ook prive mailen. En het lijkt ook alsof we elkaar al jaren kennen. Zij heeft overigens in het echt een lieve vriendin en ik heb een lieve vrouw met 2 geweldige kids die er ook van afweten. Want ik mis soms de passie en tederheid in mijn leven, en ben daarnaast ook geen real life vreemdgaander, zelfs niet als hierover praten geen uitkomst bied. En ik ben dan ook blij dat ik dit kan compenseren met een schatje als Guppie. Want van meerdere mensen houden, kan op verschillende manieren, of zoals Robbie Williams ooit zong…..Cos I got too much life, running through my veins, going to waste….

Hier een bericht van MrsX.

Ik las dat Huub en Amanda 21 mei aanstaande vanaf 19:00 in Second Life aanwezig zullen zijn. Ik verbreek even de regels om jullie nieuwsgierigaagjes te waarschuwen.

Door een leuk bod te doen, kun jij een date met Huub en/of Amanda uit de Gouden Kooi winnen in Second Life!

21 mei, 19:00 Mundo Club op Talpa Dropzone (zoek in search of map: Dropzone).

Meer informatie op de Mundo website!

Heel veel succes!

Wie van jullie lezers lukt het een date te scoren? Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal met Amanda en/of Huub (inclusief foto’s natuurlijk). Hou het niet voor jezelf, deel jouw geheime date met 1 van de miljonairs: mail ons -> info@secretsecondlife.nl

Ik ben verliefd maar ik durf niet naar zijn foto te kijken. Pas geleden heeft hij mij zijn foto gestuurd. Ik heb gezegd dat hij knap is. Maar ik heb niet gekeken. Ik durf het niet. Ik ben zo verliefd en geniet van alle aandacht en fantasieen. Ik ben bang dat als ik zijn foto heb gezien dat ik teleurgesteld raak. Wat moet ik doen? Risico nemen of doen doen alsof?

Ik vind het spannend anderen te shockeren als ik poedeltje naakt met een enorme *piep* binnen kom lopen. Ik heb zo’n grote *piep* gekocht van Xcite. Dan betrap ik meisjes dat ze toch stiekem erop klikken. Dat zie ik dan en dat windt mij op. Het liefst kom ik binnen wanneer een of ander bedrijf een serieuze presentatie houdt. In het nieuws aangekondigd nodigen zij mij uit. De verleiding is te groot. Met toeters en bellen jagen ze mij geschokt weg. Ik heb er zo’n plezier in dat ik soms denk: zal ik het in het echt een keer doen? Net als die mannen bij een voetbalwedstrijd en niet zo lang geleden Wimbledon. Geweldig. Iedereen reageert geschokkeerd maar toch kijken ze stiekem naar je *piep*. Die vrouwen vinden het geweldig en de mannen zijn jaloers. Ik ga weleens naar die nudisten stranden maar dat is niet spannend. Iedereen loopt in zijn blootje ze kijken geen eens. Maar een keer midden in een winkel lijkt mij prachtig. Ik zie ze al gillen. Gillen van opwinding.

Secondlife is voor mij een ontsnapping… een ontsnapping uit het realiteit.

Het begon zoals het bij iedereen begon. Nieuwsgierigheid… ja… dat was het… gewoon nieuwsgierig. Op televisie, op de radio in kranten en bladen… overal werd er over Second Life gesproken. Een zogenaamd virtuele wereld, een tweede leven. Sceptisch als ik ben, geloofde ik niet dat mensen er een tweede leven konden leiden. Een leuk spel, interessant, meer niet. Wat was ik naief.

De eerste maand logde ik af en toe in. Ik begreep niet goed wat de bedoeling was. Ik moest nog veel leren en had daar weinig geduld voor. Totdat ik iemand ontmoette. Een Duitser die erg behulpzaam was. Hij was mijn mentor. Voordat ik het wist ontpopte mijn avatar in een ware godin. Ik werd aanbaden door mijn ondergeschikten. Ik leefde mijn onbekende fantasien in volle glorie uit. Ik merkte steeds meer dat mijn eerste leven minder belangrijk voor me werd. Ik kon mijn lichaam van vlees niet vormen zoals ik wou. Ik kon niet in sexy kleren gaan winkelen en een onbekende aanspreken. Ik kon niet vliegen of kopen wat mijn hartje begeerde. In het echte leven was ik verbonden aan echte regels, wetten, normen en waarden. Ik was nooit vrij. Maar in Second Life wel. Ik kon zonder enige beperking zijn wie ik altijd had willen zijn. Anderen respecteerde mij zoals ik was. Ik kreeg vrienden, veel vrienden. Ik ging meer stappen dan ooit te voren. Ik kon dansen en escorten wanneer ik daar zin in had zonder de consequenties. Ik had vrijheid en macht. Iets waar de mens zwak voor is. Iets wat wij allemaal streven. Absolute vrijheid en macht over onze eigen leven en lichaam.

Maar toen kwam de klap. En niet zo’n kleintje ook. Ik kreeg een telefoontje van mijn vriendin. Het was slecht nieuws. Huilend vertelde ze mij dat mijn vriend. MIJN VRIEND GVD, bij haar een nachtje had geslapen. Niet gisteren, niet eergisteren maar een week geleden. Door schuldgevoel kon ze het niet geheim houden. Ze moest het mij vertellen. Ik draaide me om. Mijn vriend zat met zijn onschuldige naieve domme kop voetbal te kijken. Niet beseffend wat mij net was verteld. Ik keek hem aan, met tranen in mijn ogen. Ik hing op. Ik kon het gejank van mijn vriendin niet meer horen. Hij keek mij aan en vroeg heel lief “schat wat is er? wat is er gebeurt? wie was dat?” En toen ontplofte een bom in Gelderland.

En nu, nu zit ik nog steeds in Secondlife. Ik kan het niet loslaten. Het is mijn troost. Ironisch. Een leven, een digitaal leven dat de oorzaker is geweest van zoveel verdriet biedt mij nu ook de troost die ik nodig heb. Ik zit in een cirkel van verlangens en… ‘had ik maars’. Ik heb een keuze gemaakt, de verkeerde. En nu besef ik pas dat ik al de vrijheid en macht had die ik altijd al verlangde van in leven. Elke keuze die ik maak is mijn keuze en heeft zijn eigen gevolgen. Ik ben de baas over mijn leven. Mijn echte en digitale leven.

Ik was verslaafd, nu niet meer. Ik ben errug gevoelig voor verslaving en ben wel verslaafd geweest op dingen die ik liever niet noem. De gekste dingen. Second Life slokte mij op. Ik deed niets meer in mijn echte leven, mijn eerste leven dus. Dag en nacht achter de computer. Zo erg zelfs dat ik soms gewoon een week niet had gewassen. Mijn tweede leven werd mooier en mijn eerste leven lelijker. Ik had meerdere alts, een club en beheerde hier en daar wat grond. Ik dacht dat ik rijk was. Ik dacht dat die Linden Dollars echte euro’s waren en leefde in een fantasie wereld. Ik heb een jaar verspild van mijn leven en een baan en goede vrienden verloren. Mensen pas alsjeblieft op. Second Life kan een virus zijn, waar je moeilijk van af komt. Vergeet niet je gezondheid, je familie en vrienden. SL is maar een spel en geen leven dat je kan verruilen met je huidige leven. Gelukkig gaat het nu beter met mij. Ik heb nu een eigen bedrijf. Maar ik ben bang gauw weer verslaafd te worden aan iets anders. Nog een laatste raad voor de mensen die denken verliefd te zijn. Het is allemaal nep. Ook al heb je foto’s gekregen van iemand, ook die kunnen fake zijn. Je weet nooit met wie je spreekt en wat die persoon voor geschiedenis heeft. Misschien zit hij wel in de gevangenis te spelen. Of is hij net zoals ik een verslaafde.

Even mijn geheim ook delen. Dacht nooit dat ik dit nog mee zou maken. Zo enorm verliefd. Hij in Duitsland ik hier in Nederland. En hij is
zoooo lief, zo lief dat ik er elke dag weer versteld van sta dat iemand zo enorm lief voor je kan zijn. Ik geniet intens van deze momenten, ik zou het voor geen goud willen missen. Maar soms beangstigd het me wel eens. Hoe hoever gaat dit? Mijn hart doet soms pijn als we in sl aan het praten zijn, want ik wil het liefst dat hij me dan echt aan kan raken, soms houd ik het niet meer. Maar deze liefde, deze gevoelens zijn geweldig. of ik er goed aan doe? Geen idee, ben benieuwd hoe anderen dit ervaren die in hetzelfde schuitje zitten als ik……

Ik heb ook een geheime liefde in secondlife. Hij woont in amerika en ik in nederland. Zo ver weg van elkaar in rl en zo dichtbij in sl. Alsof je hart uit elkaar wordt gerukt. Ik en hij (tenminste dat zegt hij, het blijft secondlife he) hebben geen relatie. Maar ik heb het niemand verteld. Niet omdat ik mij ervoor schaam. Maar het is toch een beetje raar als je iemand moet uitleggen dat je verliefd bent op een poppetje in een wereld dat eigenlijk niet bestaat. Waar ben ik eigenlijk mee bezig?

Tja, mij is het overkomen op sl. Ik ben verliefd geworden en hij op
mij en niet zo’n beetje ook. Alleen een probleem! Wij zijn beiden
getrouwd in rl en hebben kinderen. Laat bij mij dat gelukkig er maar
af. Ik ben gewoon getrouwd.

Wij sms, mms en mailen veel en stiekem. Sturen elkaar foto’s noem
maar op. Het zit diep, heel diep… Helaas wonen wij ruim 800 km bij
elkaar vandaan.

Wij hopen beide dat er ooit een ontmoeting inzit. Ik laat alles
lekker over mij heen komen. Ik voel mij er goed bij en hij ook. Wij
voelen ons alleen klote als wij achter sl zitten en elkaar gewoon niet
kunnen aanraken in rl terwijl wij dat heel graag willen en het dan
moeten doen met de posebals. En dan heb ik het niet over de sex maar
over de romantische dingen zoals zoenen, knuffelen, samen dansen etc.
Maarja, liever iets dan niets.

Wij kunnen niet wachten elkaar in rl te zien…

Ik wil even zeggen dat ik dit een leuke blog vind en dat ik het elke dag weer even bekijk. Jammer dat er niet dagelijks wat te zien is. Ik wilde even zeggen dat ik ook een geheim heb.

Ik ben eigenlijk een man maar doe mij voor als vrouw. Ik vind het ontzettend *piep* om mij als vrouw voor te doen. Ik heb namelijk een fantasie. Ik zou graag met mijn vrouw een triootje hebben. Zij is een beetje jaloers. In Secondlife is dat geen moeite. Ik heb regelmatig een *piep*. Op *censuur* loop ik rond en spreek ik iemand aan. Heel makkelijk. Kost geen geld. Dan praten we even. Maken we kennis weet je wel En dan beginnen we over sex. Beetje voorspel. Heel simpel. Voordat je het weet word ik geteleporteerd naar een spannende plek. Ik *piep* haar en er komt een andere dame. Ik *piep* voordat je het weet, weet je wel, zo een *piep* in haar *piep*. Dus dan gaat het wel. Maar dan komt *naam* en begint ze te zeggen dat ik *piep* moet en *piep*. Dat is wel okee. Een keer kwam mijn vrouw en toen deed ik snel uit.