Ik kan lekker anoniem zingen. Bluh.

Ik wil even zeggen dat ik dit een leuke blog vind en dat ik het elke dag weer even bekijk. Jammer dat er niet dagelijks wat te zien is. Ik wilde even zeggen dat ik ook een geheim heb.

Ik ben eigenlijk een man maar doe mij voor als vrouw. Ik vind het ontzettend *piep* om mij als vrouw voor te doen. Ik heb namelijk een fantasie. Ik zou graag met mijn vrouw een triootje hebben. Zij is een beetje jaloers. In Secondlife is dat geen moeite. Ik heb regelmatig een *piep*. Op *censuur* loop ik rond en spreek ik iemand aan. Heel makkelijk. Kost geen geld. Dan praten we even. Maken we kennis weet je wel En dan beginnen we over sex. Beetje voorspel. Heel simpel. Voordat je het weet word ik geteleporteerd naar een spannende plek. Ik *piep* haar en er komt een andere dame. Ik *piep* voordat je het weet, weet je wel, zo een *piep* in haar *piep*. Dus dan gaat het wel. Maar dan komt *naam* en begint ze te zeggen dat ik *piep* moet en *piep*. Dat is wel okee. Een keer kwam mijn vrouw en toen deed ik snel uit.

juli 2006.

Een geschenk uit de hemel of straf vanuit hell? Ik weet het niet. 1 Ding weet ik wel. Ik word genutigd door pixels. Ongestoord en zonder schuld gevoel kan ik toegeven aan mijn verslaving. Nee geen verslaving, ik kan stopppen wanneer ik wil. Passie, dat is het. Ik kan gokken en spelen wanneer ik wil zonder dat ik het zelf ben. Ik ben het ook niet. Het is iemand anders die ik bestuur. Ik win geld, heel veel geld. Geld dat echt is. Geld dat ik verlies maar echt wel terug verdien. Geld dat van mij is. Even inloggen en een beetje investeren, komt zo terug. Ik heb het door, door hoe het moet.

Ha, leuk dit.

Soms is het vermoeiend op jezelf te letten en te acteren als je boodschappen doet. Ja echt om elke hoek moet je kijken. Maar in Second Life ben je een nobody. Je bent een zogenaamd N00b. Vrijheid blijheid. Succes met de website.

Als ik op mijn kamer zit doe ik alsof ik mijn huiswerk maak maar eigenlijk zit ik te secondlifen.

Ik ben katholiek opgevoed en gedraag mij daar naar.
Maar in Second Life werk ik in Amsterdam.
U kunt wel raden als wat.
Pleeg ik ook een zonde als ik het zelf niet ben maar een digitaal poppetje?
Zoiets zou ik nooit doen in het echt.

Niemand maar dan ook niemand weet dit. Ik heb vijf alts. Twee vrouwelijke, twee mannelijke en een onzijdige furry. Ik wissel ze regelmatig af. Ze hebben allemaal een totaal verschillend uiterlijk en karakter eigenschappen. Ik ben acteur en ik moet eerlijk toegeven dat het een perfecte manier is om het acteren beter te leren en te oefenen. Soms kan het hilarisch zijn. Vooral wanneer ik met een alt aan het roddelen ben over een ander alt van mij (zo leer echt mensen kennen). Of wanneer een van mijn alts iemand troost nadat mijn andere ze heeft gepest. Ik heb twee computers dus ik kan ook met twee alts tegelijk inloggen.
Ik leer niet alleen zelf beter te acteren en hoe in te leven in een bepaald personage. Ik leer ook hoe mensen zelf acteren, hoe zij zich aanpassen aan de andere persoon waarmee ze spreken. Het is werkelijk fascinerend hoe iemand kan veranderen en hoe mensen zich anders kunnen voordoen. Het kan zelfs zo extreem zijn dat wanneer een ‘linkse’ alt praat met iemand zij mee praten alsof zij de meningen delen en wanneer de andere alt hun aanpsreekt ze met ‘rechtse’ meningen meepraten. Het bewijst dat de theorie dat mensen graag gemogen en geliefd worden en schaapjes gedrag vertonen waar is. Ik heb het zelf meegemaakt. Het doet je soms wel twijfelen over de integriteit van mensen om je heen. Deprimerend? Nee, een bevestiging en een spel.

In Second Life heb ik een script gekocht waardoor ik onzichtbaar word. Ik kan soms uren ergens ongemerkt zitten en mee luisteren, uhm lezen. Ik vind het facinerend hoe mensen met elkaar om gaan in een virtuele wereld. Hoe zij hun tweede leven serieus nemen en relaties behouden. In een soort dagboek (nee geen blog) hou ik alles bij en ben verbaasd hoe interessant het kan zijn stiekem een kijkje te nemen in iemand anders zijn belevingswereld. Ik volg soms een bepaald nieuweling die langzaam ontwikkelt in een mooie avatar naar gelang zijn ervaring. Ik heb een stel ondekt die allebei stiekem vreemdgaan. Ik heb de rise and fall van clubs meegemaakt. Hackers te werk zien gaan. En allemaal bekijkend van een afstand, ongemerkt en vanuit een ander perspectief. Het lijkt soms wel een verslaving en soms is het o zo verleidelijk mij ermee te bemoeien maar dat is zonde. Ik kijk liever stiekem met jullie mee.

ok ik dan ook maar he. het begon een paar maanden geleden dus. ik heb operatie gehad aan me knie en ken dus niet werken en dacht secondlive is wel vet om te doen. te vet eigenlijk. al die *biep* willen wel. mijn maat zit nu ook op secondlive. samen gaan we de hort op weet je wel. mooie vrouwen, *biep* wijfen enzo. maar ik dus nu 5 vriendinnetjes die denken dat ze de enige vrouw zijn. wel druk he he. eentje woont ook in xxx. dus we gaan wel een keer stappen. heb al foto gezien en die is wel okay. secondlive is dope.

Mijn vriendin weet niets van mijn avonturen in Second Life. Als ze dat zou weten zou ze stinkend jaloers worden. Ik vind het heerlijk vrouwen te versieren en heb ook vaak succes. Ik ben eigenaar van een club in SL en dat helpt. Vrouwen vinden je toch interessant. Ze denken dat ik heel wat ben maar in het echt ben ik maar een verkoper van een kledingzaak.
Alles is mooier en leuker in Second Life. Soms wou ik dat mijn vrouw net zo was als de vrouwen in Secondlife. Niet dat ze niet mooi is maar de vrouwen in Secondlife zijn gewoon liever, gezelliger en spontaan. Natuurlijk zullen ook die allemaal anders zijn achter hun computer maar het is toch fijn even te ontsnappen van de realiteit. En wie weet ontmoet ik daar wel iemand leukers. Ik ben niet op zoek. Maar ik zou het niet erg vinden om eens te kijken hoe ze in het echt zijn zeg maar.