3 maanden heb ik op SL gezeten en het heeft mijn leven bijna volledig ontwricht.
Het begon als nieuwsgierigheid.
Ik maakte een mannelijke avatar aan en merkte gauw dat het best moeilijk is om linden$ te verdienen om bijvoorbeeld de avatar wat meer aan te kleden enz. Ik kwam op het idee om een vrouwelijke avatar aan t maken en die te laten dansen /escort te laten doen. De verdiende dollars zou ik dan over hevelen naar de mannelijke avatar en daar mee de bloemetjes buiten te zetten.
Ik maakte een nieuw account aan genaamd Ria Whitfield, en nu begonnen mijn problemen.
Als lelijk eendje begin je de reis door SL, maar je sluit een vriendschap met iemand die je helpt. Ik kreeg een mooie skin en flexihaar van hem in ruil voor wat sybersex. De opvolgende dagen ging ik door met het verbeteren van Ria. In het virtuele Amsterdam pikte ik mannen op en speelde de hoer. Het verdiende geld spendeerde ik volledig aan dure kleding en shoenen en mooie haren. ondertussen werkte ik aan haar shape. Ik durf rustig te stellen dat Ria in haar verschijning en dure kleding 1 van de mooiste avatars in SL is. ik ging soliciteren als Dancer / Escort bij verschillende clubs en kwam uiteidelijk bij het Island resort The Wild Thangs terecht waar ik na een tijdje de Lead dancer werd. Ik kon zeer goed opschieten met de eigenaresse en andere werknemers.

Ik ben zelfstandig ondernemer en ook ik heb mijn werkzaamheden op een laag pitje gezet.De inkomsten liepen gigantisch terug en kreeg ruzie met de vrouw. En weet je? Het intereseerde mij geen ene moer. Meerdere keren heb ik beloofd er mee te stoppen en even zovele keren ging ik er gewoon mee door. De tv aan als we naar bed gingen en zodra ze in slaap viel, ging ik naar beneden om SL op te starten om met mijn Ria door SL heen te gaan.

Het probleem met SL is; Je bouwt iets op en het vreet net zoveel tijd als in Real Life. Mijn vrouw heeft mij meerdere keren betrapt terwijl ik diep in de nacht op SL te vinden was. Op een gegeven moment zette ze me voor de keuze of SL, of de vrouw en kinderen. De nacht er op zat ik rustig weer achter SL met de gedachte; Laat haar mij hier maar vinden en dan zal ik haar vertellen dat ik voor SL kies.
Hoe gestoord kan je zijn?

Gisteren was er kermis, vrouw en kinderen naar de kermis en ik bleef met een smoes achter. vervolgens de hele dag en avond achter de pc. Weer kregen we ruzie. Ik heb mijn kinderen verwaarloosd, die kopies moeten missen terwijl ze met lol in de atracties zaten omdat ik liever met mijn zotte kop achter de pc zat. We hebben een goed gesprek gehad en een laatste waarschuwing. Ik zie nu in dat ik voledig het spoor bijster ben en heb nog 1 keer als Ria ingelogd. Ik heb mijn virtuele vrienden een bericht gestuurd en een gesprek met een andere dancer op de wild thangs gehad. mij uitgekleed, voor 7000 L$ aan kleding geschonken aan een andere danser en mijn shape en skin in de vuilnisemmer gedaan met empty trash als laatste actie. Mijn wachtwoord afgegeven en door iemand anders laten veranderen en uitgelogd. Als laatste heb ik SL van de computer gehaald.

Met pijn in mijn hart heb ik dit gedaan.
Mijn vrouw vroeg mij om SL te verwijderen, maar dat was voor mij niet voldoende. In geen tijd staat het programma namelijk weer op de pc. Wil je echt stoppen, dan zal je alles wat je hebt opgebouwd moeten vernietigen, anders kan je niet stoppen.

In de tijd dat ik op SL heb gezeten is me opgevallen dat er heel veel mensen gigantisch veel tijd in SL steken. Ik kan me niet voorstellen dat dit niet ten koste gaat van het echte leven. Second life zal heel veel huwelijken ten gronde richten. Het is zo verslavend, dat je alles zou kunnen opgeven. Het enige wat je nog nodig hebt, is een pc en wat te eten. Wat een leven, gestoord gewoon.

Ben achter de wachtwoord van mijn vriend gekomen van Second Life. Ik logde in en kreeg meteen een meid in de IM. Schatje dit, liefje dat, was lekker he gisteravond, enz…

Die klootzak houdt gewoon hele sex relaties erop na in SL. Waar haalt hij de lef vandaan. Ik was zo woedend vandaag. Ik heb alles! Echt alles! Zijn skin, kleding, gadgets, scripts, ik meen echt alles weggegooid. Paf, zo in de digitale prullenbak. Hij heeft nu een saai kaal noobie avatar. Geen geld meer, geen vrienden. Alles in de delete verdwenen.

Hij komt om 21:00 ongeveer thuis. Dan zal hij wel weer achter SL willen duiken. Ik zit echt te genieten hier. Ik heb al voorpret van zijn kop. Dan stuitert hij van zijn stoel. En dan vraag ik heel onschuldig: “Wat is er schatje?”. En dan zegt hij: “Niets, gewoon een storing denk ik.”

He he he, jammer voor hem. Als het hem hier niet bevalt rot hij maar lekker op. Gaat hij maar in een klein studentenkamertje ergens nachten achter zijn computer met lelijke dikke wijfen s*xen in SL. Dan neem ik wel een Real Life vent.

Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen. Geniet met me mee. Heerlijk een wijf te zijn.

Groetjes,
SS

Secondlife is voor mij een ontsnapping… een ontsnapping uit het realiteit.

Het begon zoals het bij iedereen begon. Nieuwsgierigheid… ja… dat was het… gewoon nieuwsgierig. Op televisie, op de radio in kranten en bladen… overal werd er over Second Life gesproken. Een zogenaamd virtuele wereld, een tweede leven. Sceptisch als ik ben, geloofde ik niet dat mensen er een tweede leven konden leiden. Een leuk spel, interessant, meer niet. Wat was ik naief.

De eerste maand logde ik af en toe in. Ik begreep niet goed wat de bedoeling was. Ik moest nog veel leren en had daar weinig geduld voor. Totdat ik iemand ontmoette. Een Duitser die erg behulpzaam was. Hij was mijn mentor. Voordat ik het wist ontpopte mijn avatar in een ware godin. Ik werd aanbaden door mijn ondergeschikten. Ik leefde mijn onbekende fantasien in volle glorie uit. Ik merkte steeds meer dat mijn eerste leven minder belangrijk voor me werd. Ik kon mijn lichaam van vlees niet vormen zoals ik wou. Ik kon niet in sexy kleren gaan winkelen en een onbekende aanspreken. Ik kon niet vliegen of kopen wat mijn hartje begeerde. In het echte leven was ik verbonden aan echte regels, wetten, normen en waarden. Ik was nooit vrij. Maar in Second Life wel. Ik kon zonder enige beperking zijn wie ik altijd had willen zijn. Anderen respecteerde mij zoals ik was. Ik kreeg vrienden, veel vrienden. Ik ging meer stappen dan ooit te voren. Ik kon dansen en escorten wanneer ik daar zin in had zonder de consequenties. Ik had vrijheid en macht. Iets waar de mens zwak voor is. Iets wat wij allemaal streven. Absolute vrijheid en macht over onze eigen leven en lichaam.

Maar toen kwam de klap. En niet zo’n kleintje ook. Ik kreeg een telefoontje van mijn vriendin. Het was slecht nieuws. Huilend vertelde ze mij dat mijn vriend. MIJN VRIEND GVD, bij haar een nachtje had geslapen. Niet gisteren, niet eergisteren maar een week geleden. Door schuldgevoel kon ze het niet geheim houden. Ze moest het mij vertellen. Ik draaide me om. Mijn vriend zat met zijn onschuldige naieve domme kop voetbal te kijken. Niet beseffend wat mij net was verteld. Ik keek hem aan, met tranen in mijn ogen. Ik hing op. Ik kon het gejank van mijn vriendin niet meer horen. Hij keek mij aan en vroeg heel lief “schat wat is er? wat is er gebeurt? wie was dat?” En toen ontplofte een bom in Gelderland.

En nu, nu zit ik nog steeds in Secondlife. Ik kan het niet loslaten. Het is mijn troost. Ironisch. Een leven, een digitaal leven dat de oorzaker is geweest van zoveel verdriet biedt mij nu ook de troost die ik nodig heb. Ik zit in een cirkel van verlangens en… ‘had ik maars’. Ik heb een keuze gemaakt, de verkeerde. En nu besef ik pas dat ik al de vrijheid en macht had die ik altijd al verlangde van in leven. Elke keuze die ik maak is mijn keuze en heeft zijn eigen gevolgen. Ik ben de baas over mijn leven. Mijn echte en digitale leven.

ik ben gezoend door de vader van mijn beste vriendin

me vriend gaat vreemd in secondlife. tenminste dat denk ik. hij besteed er zoveel aandacht aan. als ik aandacht wil of iets vraag reageert hij soms behoorlijk geirriteert. als ik het hem vraag of hij iemand in secondlife heeft word hij boos en ontkent dat. hoe ik zoiets in me kop haal. maar ik geloof hem niet. vaak als ik wil komen kijken zegt hij ‘dat snap je toch niet’. omdat ik niet echt goed ben op computers. maar ik ben zo nieuwschierig en messchien ook een beetje jaloers. ik haat secondlife. ik ben nu op internet informatie aan ut zoeken. ben er niet zo goed in. maar wat ik lees is wel eng hoor. ik lees dat er dus sex kan enso. en op deze website lees ik over mensen die echt verliefd worden en elkaar ontmoeten. gaat mijn vriend nou vreemd of valt het allemaal mee? als ik meer wist van computers had ik wel een webcam stiekem verstopt ofso. ik hoop dat secondlife een keer kapot gaat en nooit meer terug komt. ik vertrouw ut niet.

Het spijt me maar soms gebruik ik mijn man’s credit card om geld te wisselen in Linden Dollars. Mijn man controleert nooit zijn credit card rekeningen. Maar mocht hij dat doen, ik heb mijn verhaal al klaar. Hij heeft vast wel iets over Second Life gelezen of gehoord maar hij weet niet wat Linden Lab is. Ik kan hem alles wijs maken. Dat ze een bank zijn of een kledingzaak. Ik heb inmiddels een huis, heel veel kleding, skins en animaties gekocht. Ik schat honderden euro’s. Soms voel ik mij wel schuldig hoor maar hij verdient zoveel, hij mist het niet. Ik kan het gewoon niet laten. Dan speel ik weer en dan is de verleiding zo groot! Dan pak ik weer zijn credit card en beloof ik dat het de aller laatste keer is.

sorry, dat ik je voor de gek hield
sorry, dat ik je hart heb vernield
sorry, ik wist niet dat je erin geloofde
sorry, ik begreep niet waarom je je zo uitsloofde
sorry, ik dacht, het is maar een spel
sorry, dacht dat wist je ook wel
sorry, ik ben maar een oude man
sorry, ik was dus niet jouw don juan
sorry, dat ik je hartje heb gebroken
sorry, dat ik tegen je heb gelogen

sorry

elke dag zit mijn vriendin op dat spel met de zelfde man te chatten
en xxx
ze is langzamerhand zo verslaafd dat ze niks anders meer doet .
en ondertussen maar onkennen dat er niks is . terwijl ik alles kan
zien nou via een keylogger .

ik kan niet begrijpen dat mensen dit elkaar aan doen zonder er over
na te denken . dat ze hun partner hier mee verdriet doen.
ze kan aan niks anders meer denken en praat zelfs over haar vriendje
met haar colega’s als of alles echt is

vanaf vandaag wiss ik dat spel . en gaan we eens een goed gesprek
aan!!

bye bye secondlife
ik wordt er gek van

Ik ben zo erg verliefd dat ik niet meer kan nadenken. Ik eet en slaap niet. Ik zit constant achter de computer in Second Life. Ik wil zo graag in Second Life leven. Ik wou dat ik uit pixels bestond en niet uit cellen.

In het echte leven heb ik weinig vrienden en ik was nooit erg populair. Maar in Second Life is dat allemaal anders. Ik bloei helemaal op. Ik heb ooit 1 vriendje gehad. Duurde maar 2 maanden dus niet erg lang ofso. Genoeg leuke jongens maar helaas ben ik erg verlegen en draai ik mij liever om dan dat ik met ze praat. Maar toen kwam Second Life en kreeg ik heel makkelijk allemaal vriendinnen en vriendjes. Toen kwam Sam XXXX in mijn Second leven. Het klikte meteen. Nachten en dagen lang praatten wij over onze leven, wensen en dromen. Sam leerde mij van alles en hielp mij weer zelfverzekerder te worden. Zonder Sam ben ik niets.

Ik val alleen op mannen. Nog nooit wat voor een vrouw gevoeld. Sam zag er heerlijk uit. Lekker gespierd en leuk kapsel. Ik hou wel van grote mannen. Maar geloof het of niet. Sam is een vrouw. Lesbisch, en loopt als een man rond in Second Life zodat ze aandacht krijgt van andere vrouwen. Ik kwam er bij toeval achter. Geschokt, dat wel. Maar nu maakt het mij niet uit. Ik ben verliefd op haar en haar avatar. Ik wil haar heel graag in het echt ontmoeten maar ik zal dat nooit echt durven. Ik ben dan bang dat ze me niet mooi vindt. Dan is alles voorbij.

Tja, mij is het overkomen op sl. Ik ben verliefd geworden en hij op
mij en niet zo’n beetje ook. Alleen een probleem! Wij zijn beiden
getrouwd in rl en hebben kinderen. Laat bij mij dat gelukkig er maar
af. Ik ben gewoon getrouwd.

Wij sms, mms en mailen veel en stiekem. Sturen elkaar foto’s noem
maar op. Het zit diep, heel diep… Helaas wonen wij ruim 800 km bij
elkaar vandaan.

Wij hopen beide dat er ooit een ontmoeting inzit. Ik laat alles
lekker over mij heen komen. Ik voel mij er goed bij en hij ook. Wij
voelen ons alleen klote als wij achter sl zitten en elkaar gewoon niet
kunnen aanraken in rl terwijl wij dat heel graag willen en het dan
moeten doen met de posebals. En dan heb ik het niet over de sex maar
over de romantische dingen zoals zoenen, knuffelen, samen dansen etc.
Maarja, liever iets dan niets.

Wij kunnen niet wachten elkaar in rl te zien…