Allereerst wil ik kwijt dat ik getrouwd ben in rl, en dat onze
relatie al 8 jaar bestaat.
Of ik gelukkig ben? misschien was ik dat in het begin,maar de laatste
paar jaar nier mee, teveel teleurstelling en hatelijkheden.
We hebben een kind en een huis, iets wat je niet zo maar allemaal
achter laat.
Vaak zat ik ook de avonden alleen, iets waardoor ik meer dan een dik
jaar sl ben gaan spelen.
Nooit ben ik vreemd gegaan, nooit er aangedacht, want ik vond dat ook
al was het sl, het bleef vreemd gaan.
Tot op het moment dat ik hem tegen kwam, hij is door mijn verdediging
heen geglipt als het ware.
ONdertussen ken ik hem al 2 maanden en ik ben smoor, hij maakt me nu
gelukkig, tot diep in de nacht (voor mij, hij is uit amerika) kletsen
we zelfs op msn en voor de webcam.
In het begin had ik het idee dat hij meer voor mij voelde dan ik voor
hem, maar ik haalde hem al snel in, hij slaat zijn lunch uur over op
het werk voor mij in rl, om alleen maar eerder online te komen ivm met
de tijdzone en ik hou rekening met mijn afspraken.
En zo gaat het nu al twee maanden zo’n vijf uur per dag, en dan ook
echt iedere dag.
Hij weet een snaar te raken bij mij die ik al jaren mis in mijn
huwelijk, hij voelt als mijn helft, het zelfde denken en het zelfde
zeggen op het zelfde moment.
Hij weet van mijn rl, en rl problemen vaak zegt hij ook dat als hij
kon, dat hij me zou komen halen en mij met hem meenemen verpakt in een
doosje als een speciaal kadootje, samen met mijn kind.
Van dat laatste grapje is het de laatste tijd steeds serieuzer
geworden van zijn kant, met vragen of hij hier wel werk zou vinden en
over het leren van onze taal, allemaal verpakt in een grapje maar met
een zeer serieuse ondertoon.
het zijn allemaal twijfels die mij bezig houden,ik weet niet wat ik
er over moet denken, voelt hij dat echt voor mij? Zou hij komen of ik
daarnaar toe gaan, zou de chemie in rl net zo zijn als we elkaar
zouden ontmoeten in rl, ik vroeg het laatse ook aan hem, en wel dit
was zijn reactie: “It is hard to say because everything changes that
is for sure, but i can say that i am not one ot argue and i dont like
to scream and hollar at anyone ,and i will stand my ground as anyone
would but i am also man enough to apollogize when im wrong and i say
that makes up half of a relationship right there..”
Ik ben verloren in zijn persoonlijkheid en in wie hij is, door de dag
tel ik de uren en denk ik alleen maar aan hem, wachtend dat hij ook
online komt, hij laat me lachen, hij laat me mijn problemen vergeten
en als ik een luisterend oor nodig heb, is hij er ook.
Ik weet dat het verkeerd is, gewoon omdat mijn rl huwlijk er nog meer
onder te lijden heeft (mijn rl man weet er van af), maar ik kan het
gewoon niet laten, hij is als een verslaving.
Misschien moet ik kiezen tussen een van de twee?
Mijn huwelijk opgeven wat al niet meer veel is? Maar mij wel
zekerheid bied in zo verre en een dak boven mijn hoofd in een mooi
huis met een goede bankrekening, en dan nog wat harder vechten voor
onze relatie?
Of ga ik alleen verder, in de hoop dat hij het meent en dat we elkaar
inderdaad ooit in rl zouden ontmoeten en dat die chemie er als nog
is.
Het is moeilijk, en ondertussen laat ik maar alles op zijn beloop
terwijl ik weet dat het fout is van mij, ik ben al moe bij de gedachte
dat ik alweer moet vechten voor mijn huwelijk in rl, terwijl de
gedachte het risico te nemen mij ook “scares like hell”
Een van de weinige vragen die ik overigens hem niet durf te stellen,
bang dat ik te pusherig ben na pas 2 maanden, bang dat ik hem de
stuipen op het lijf jaag en hem weg jaag.
En dat terwijl hij het beste is wat mij sinds lange tijd overkomen
is.

(1 votes, average: 4,00 out of 5)
13